 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
نجمه اميدپرور
چراغ قرمز است. انبوهي از ماشين ها منتظرند تا چراغ سبز بشود و به راه خود ادامه دهند. در اين چند لحظه كودكاني خود را به سرنشينان ماشين ها مي رسانند:
"آقا شيشه ي ماشين تان را تميز كنم"؛"خانم گل مي خواين؟"... راننده اي از سر دلسوزي كودكي را صدا مي زند و يك اسكناس دويست توماني را به طرف او مي گيرد. كودك در حالي كه غم از چهره اش پيداست مي گويد:"آقا من گدا نيستم." و راه خود را مي كشد و مي رود...
تصوير فوق، تصوير نان آوران و يا همان كودكان خياباني است كه هر روز به چشم مي بينيم.
با وجود منابع و معادن غني چرا بايد در جامعه شاهد آمار سرسام آور فقر و فلاكت باشيم؟ بيش از نيمي از مردم كشور از فقر رنج مي برند كه اين فقر خود محصولات نامناسب زيادي را تحويل جامعه مي دهد. نگاهي به آمار طلاق،فساد،بزهكاري،جنايت و... نشان مي دهد كه اين ها همه محصول فقر اقتصادي و فرهنگي جامعه هستند.
سهم كودكان در قرباني شدن به پاي اين وضعيت اسف بار،بيش از همه است. كودكاني كه به جاي "آغوش گرم خانواده و بهره مندي از امكانات براي رشد و پيشرفت" بايد به ناچار در سنين پايين خود را به آغوش سخت و طاقت فرساي بازار كار بسپارند. در سطح خيابان ها و پارك ها كودكاني را مي بينيم كه با در دست داشتن دسته اي گل و يا بسته اي آدامس با نگاه معصومانه شان،از عابران مي خواهند كه از آن ها خريد كنند. كودكاني كه با سن كم خود،مشكلات بزرگ زندگي را با تمام وجود خود درك مي كنند.
|
advertisement@gooya.com |
|
 |
|
يكي از اين كودكان را كه حدودا هفت-هشت سال بيشتر نداشت،مخاطب قرار دادم و علت كار كردن را از او جويا شدم. پاسخش انبوهي از غم و اندوه را بر دل انسان مي گذارد:"بايد اجاره خانه را بدهم."
سوءاستفاده هاي بي شرمانه از اين كودكان را به وفور مي بينيم . تكدي گراني كه براي جمع آوري پول بيشتر كودكان خردسال و حتي شير خواره خود را طعمه قرار مي دهند و همچنين قاچاقچيان مواد مخدر كه اين كودكان بي گناه را عامل پخش مواد مخدر مي كنند و بسياري از جنايات ديگري كه در حق اين كودكان بيگناه صورت مي پذيرد . براستي چه كسي مسئول اين جنايات است ؟
در سر چهار راه ها و در پياده رو ها افرادي را شاهد هستيم كه با چهره و وضع رقت باري به تكدي گري مي پردازند و چهره اي تاسف بار را براي شهر بوجود مي آورند.اما دولت نه تنها اقدامي در جهت اصلاح اين فجايع رقت بار برنمي دارد بلكه براي خود بازاري در اين وضعيت راه انداخته است . گداياني كه به تكدي گري مي پردازند براي مكان تكدي گري خود ماهيانه مبلغي را به شهرداري به عنوان اجاره بها مي پردازند و خود عاملي در گسترش اين وضعيت در جامعه هستند. تا كجا بايد رفت؟ و چه كسي را بايد مسئول دانست؟
نجمه اميدپرور
عضو شوراي عمومي جبهه متحد دانشجويي و انجمن تارا
