از خشونت حکومتی تا خشونت فرقه ای، احمد طباطبايی

سرانجام عبدالمالک ريگی، سرکرده ی گروهک تروريستی جندالله دستگير شد تا اوضاع و احوال مرزهای شرقی و جنوب شرقی کشورمان اندکی آرام بگيرد.

ريگی هم اويی بود که طی سالهای فعاليت تروريستی اش، جان ده ها آدم بی گناه را گرفته بود، از مامورين نيروی انتظامی گرفته تا مردم عادی و راننده های زحمتکشی که در حين کار به دام او افتاده بودند همگی بر اثر خشونت طلبی و انتقام جويی او از مسئولين جان دادند...

وی سرانجام پس از سالها زندگی مخفيانه و چريکی در کشورهای منطقه، چندی پيش با بوغ و کرنای مسئوليين امنيتی جمهوری اسلامی دستگير شد. اين دستگيری اما حرف و حديث بسيار در پی داشت. از سويی نزديکان به قدرت و مداحان قدرت مذهبی، اين دستگيری را نوعی پيروزی تلقی کردند و به رهبر انقلاب و فرزندانش بابت اين جانفشانی تبريک ها گفتند و از سوی ديگر، خبرگزاری های معتبر، خبر دستگيری ريگی توسط نيروهای امنيتی ايران را " باور " نکردند و آن را تنها يک بلوف تبليغاتی دانستند. دست داشتن سيستم امنيتی پاکستان موضوعی بود که خبر را به حاشيه می برد و فرصت مانور تبليغاتی را از رسانه های داخلی و خارجی حکومت می گرفت.

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

اما در اين مقال، نه بناست تا به نقش ريگی در ناآرامی های منطقه بپردازيم و نه به امکانات تروريستی ديگری که همچنان منطقه را تحديد می کند. همچنين بنا نداريم تا از حواشی خبر دستگيری وی بگوييم و نقش نيروهای امنيتی خارجی در دستگيری وی، آنچه در اين نوشتار موضوع سخن است، بحث ديرپای آسيب های اجتماعی است و جامعه ای که اين آفت های اجتماعی را در خود توليد می کند.

مگر نه آنکه عبدالمالک ريگی تنها يک فرد است، از طايفه ی وسيع معترضان حکومتی ايران. سوال نخستين ما اين است که حکومت در پی چه اشتباهاتی باعث متولد شدن انديشه ی ترور در نزد جوانان می شود؟ نگاهی به کارنامه ی دولت در مناطق محروم و شيوه ی برخورد حکومتيان با اقليت های قومی و دينی، خود پاسخ ساده ی ما به سوال مطرح شده است.

انديشه ی انتقام، از جمله ی افکار قديمی بشر است... بشر در درازای تاريخ خود، همواره با واژه هايی چنان گذشت و يا انتقام روبه رو بوده و نحوه ی تربيت محيطی و شرايط فردی است که باعث می شود هر فرد در مقابله با ظلمی که به او روا می شود دست به عکس العمل هايی بزند که گاه مخرب است و سرو کلاه را با هم به دادستان می برد و گاه آرام است و با انديشه ی بخردانه. انديشه ای که جای ظالم، ظلم را مورد هدف قرار می دهد تا انسان از شر افت نخستين امان يابد.

آقايان دم از بازداشت سرکرده ی گروهی می زنند که درواقع زايده ی بی عدالتی و نا انسانی های حکومت است. فردی که در مصاحبه هايش اعلام می کند که از نوزده سالگی با اسلحه زندگی کرده، بی شک در سال های کودکی بسيار به انتقام انديشه می کرده است... انتقام از چه؟ فردی که در کودکی با فقر و تبعيض های اجتماعی بزرگ شده است و می خواهد تا روزی از مسببين اين تبعيض ها و فرق ها انتقام بگيرد... اما چرا به اين روش؟ چرا با کشتن مردم بی گناه؟ اين تند روی های افراطی را چه محيطی به او آموخته است؟

آقايان، اين تند روی ها نه آيا زايده ی همان باوری است که سالهاست به ذهن مردم و جامعه کرده ايد؟ اين خشونت ها نه آيا از همان تبليغات بی اساس آنچنانی بر سر خشونت مقدس و ظهور منجی است؟ شمايی که تصوير دشمن را اينگونه مخدوش کرده ايد و با خط و نشان های نابخردانه با مردم صحبت می کنيد، هيچ به روزی فکر کرده ايد که قسمتی از مردم خود شما را دشمن بپندارند؟ نتيجه ی چنين پنداری آيا چيزی جز اين ترورها و خشونت ها خواهد بود؟

آقايان! با دستگيری يک تروريست و اعدام آن ديگری، مشکل شما آسان نخواهد شد... چه سيستمی که شما برای اداره ی کشور و در واقع اداره ی قدرت شخصی تان طراحی کرده ايد، مولد خشونت است و ترور( در انواع مختلف آن)... خوب است جای از ميان برداشتن فرد، سيستم بيمارتان را اصلاح کنيد تا امثال ريگی در اين سيستم متولد نشوند. خوب است از اين شيوه ی قرون وسطايی و بسته دست بشوييد و به کاروان جهانی بپيونديد تا ديگر شاهد خشونت های اينچنينی در کشور نباشيم.

احمد طباطبايی