سیاست ارشادی، تضاد سیاست ها، فرهاد سلمانيان

اکثر ناشران بخشی از مقررات درونی، از جمله مقررات اقتصادی خود را براساس سیاست صدور مجوز وزارت ارشاد و زمان آن تنظیم می کنند و با تأخیر در این فرایند، در واقع منبعی که امکان تأمین هزینه ی بخشی از فعالیت های مترجمان و نویسندگان و شاعران را فراهم می کند، از بین می رود و یا با تأخیری عمدی به دست آن ها می رسد

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

یکی از سیاست های ارشادی وزارت ارشاد - به عنوان بخشی از نظام سیاسی- که تضاد آشکاری با شعار جنبش نرم افزاری - به عنوان شعار بخش دیگری از نظام سیاسی- دارد، همان سیاست تأخیر و تعویق در صدور مجوز و انبار کردن کتاب های ناشران است. اصولاً همین سیاست و سیاستگذاران مربوطه، موانع جدی حرفه ای شدن نویسندگی، شاعری و مترجمی و در سطحی وسیع تر مانعی اساسی یا بهتر بگوییم دشمنان تجدد و نزدیک شدن به فرهنگ تفکر و عقلانیت در ایران هستند.
در حال حاضر اکثر ناشران بخشی از مقررات درونی، از جمله مقررات اقتصادی خود را براساس سیاست صدور مجوز وزارت ارشاد و زمان آن تنظیم می کنند و با تأخیر در این فرایند، در واقع منبعی که امکان تأمین هزینه ی بخشی از فعالیت های مترجمان و نویسندگان و شاعران را فراهم می کند، از بین می رود و یا با تأخیری عمدی به دست آن ها می رسد. این یکی از جدی ترین موانع دولتی حرفه ای شدن کار نویسندگان، مترجمان و شاعران ایران و فیلتری برای جدا کردن افرادی است که باید فعال باشند و افرادی که نباید فعالیت کنند.
البته این قضیه صرفاً می تواند در حوزه ی چاپ مصداق داشته باشد و با امکاناتی که اینترنت در اختیار ما می گذارد این نوع محدودیت ها در بلندمدت کارایی خاصی نخواهند داشت. در واقع می توان این گونه تصور کرد که در صحنه ی فرهنگی ایران باید "بازیکنان ثابتی" به چشم بخورند و نوعی سیاست محدودسازی دست اندر کار است تا این عده محدود بمانند و عده ای چهره ی شناخته شده وجود دارند که نوشته ها و ترجمه ها و سایر کارهای آن ها به سرعت مجوز نشر دریافت می کنند، و این نوع دریافت مجوز خود دلیل آشکار وجود نداشتن آزادی بیان برای اکثریت است.
در نهایت حتا به زبان آوردن بعضی شعارها، از جمله جنبش نرم افزاری، دست کم تا حدی به همگون شدن فضای فرهنگی نیاز دارد که متأسفانه در مورد شعار مذکور، فراموش شده است!!!